Figurka nr I z Dolni Vestonic ma nacięciami zaznaczone ręce i ramiona, a głębokim wcięciem oddzielone są ręce od pleców. Na plecach obecne są dwie pary głębokich, szerokich linii, schodzących się na kręgosłupie pod kątem, interpretowanych jako blizny, podobne jak na statuetce nr VI[2]. Nogi przypominają kształtem wydłużony stożek, przez którego środek przebiega głęboki żłobek. Dolna część nóg i stopy nie zachowały się. Mimo to próbuje się zrekonstruować całą figurkę na podstawie fragmentu kolejnej figurki z brakującą częścią nóg, znalezionego w 1934 roku na tym samym stanowisku. Okolice łonowe figurki są ominięte. Wyraźnie, za pomocą nacięć, zaznaczone są jej oczy, chociaż nie ma pozostałych rysów twarzy (nosa, ust, uszu) oraz włosów. Badacz przyrównał wygląd twarzy figurki do średniowiecznej przyłbicy. Ponadto czterema nacięciami zaznaczono na głowie symetryczne otwory, które być może pełnią funkcje dekoracyjne. Według Absolona, podobnie jak idole afrykańskich plemion Baluba i Benikanioka z Konga, figurki miały pierwotnie wkładane w głowę pióra i kwiaty. Piersi figurki są obwisłe i nieznacznie powiększone, dominują w wyglądzie zewnętrznym. Anatomiczna prawidłowość u kobiet – lewa pierś większa od prawej – też jest zaznaczona. K. Absolon sugeruje, że postać nr I z Dolni Vestonic przedstawia kobietę w ciąży, ze względu na duży brzuch. Po bokach figurki widoczne są także wałki tłuszczu. Badacz interpretuje rzeźbę jako wizerunek 26 – letniej kobiety ze steatomerią. Doszukuje się również analogii w sztuce kultur Eskimosów (Naujan), antycznych kultur Egiptu oraz w neolitycznych figurkach z Moraw.
Figurka nr XIII uznana została jako pars pro toto „Wenus” ze względu na swój hiperrealizm. Górna jej część ma kształt wydłużonego cylindra z otworem, który pozwalał na noszenie figurki jako amuletu.
Natomiast dolna jej część przypomina  szeroko wygięte „zęby” widelca, a dodatkowo zaznaczenie sromu głębokim dołkiem powoduje, że statuetka emanuje seksualnością[3]. W związku genetycznym pozostaje z nią „Wenus” nr XII, znaleziona jako element naszyjnika (naszyjnik składał się z 8 „paciorków”). Jej dolna część to stylizowane piersi lub rozgięte nogi, eksponujące kobiecą seksualność figurki[4].
Podobnie jest u statuetki nr XIV, wyróżniającej się wysokim stopniem seksualno – biologicznym. Stylizowana górna część ciała z głową i szyją przechodzi w płaski brzuch i nogi, stanowiące podobnie jak górna część – wydłużony cylinder. Wyeksponowane są jedynie piersi, z których lewa jest powiększona. Całe ciało dekorowane jest poziomymi liniami. z innej perspektywy figurka, odwrócona o 180° może przypominać fallus[5].
U figurki nr V z tego stanowiska klatka piersiowa jest prawie płaska. Brak jest głowy, rąk i nóg. Po plecach statuetki przebiega pionowa linia, dzieląca plecy na dwie symetryczne części. Lewa część ciała jest ornamentowana siedmioma równoległymi liniami o nieokreślonej funkcji[6].
Figurce nr IX brakuje górnej części ciała (głowy, rąk i klatki piersiowej). Wyróżnia się ornamentem pokrytym powierzchnię statuetki, interpretowanym jako tatuaż.
Z Dolni Vestonic pochodzą również dwie realistyczne główki[7] – jedna z ciosu mamuta, „Wenus” nr XV, tak zwana „Astonishing”, a druga wyrzeźbiona na płytce z kości słoniowej. Można je interpretować jako przedstawienia szamanek (jedna z nich wygląda jak maska). Obie twarze sprawiają wrażenie jakby były zdeformowane – poprzez zaznaczenie ust i oczu. Główka z ciosu mamuta ma wysokie, zakrzywione czoło, wydatne brwi, głęboko osadzone oczy i niezwykły, duży nos. Powiązanie główek z magią i rytuałem staje się właściwe gdy powiążemy je z odkrytym przez K. Absolona grobem kobiety[8] ułożonej na prawym boku, z nogami mocno podkurczonymi, prawdopodobnie związanymi. Jej lewa strona czaszki była mocno zdeformowana wskutek zmian patologicznych i prawdopodobnie z tego powodu cieszyła się szacunkiem, gdyż pochowana została bardzo starannie. Ochra i łopatki mamuta z wyrytymi liniami również potwierdzają związek z kultem i sferą magiczną. Warto zaznaczyć, że jeden z realistycznych portretów kobiet został znaleziony w tej samej warstwie kulturowej co grób „szamanki”. Być może była to próba odzwierciedlenia jej wizerunku[9].  

 

                                                                                                                                                                                      Tekst : Aleksandra Kuczyńska